Wat
was dat vanmiddag een meevaller! Niet te geloven! Dokter Kruit vertelde wat de
radioloog aan verschillen had geconstateerd t.o.v. de CT-scan van 5 weken
geleden. Dat waren dusdanig kleine verschillen dat hij aanraadde niet te
stoppen met het slikken van Vemurafenib! En hij noemde een waslijst aan organen
op die allemaal ‘schoon’ waren. Wat waren wij blij! Konden het haast niet
geloven. Ik voel me nu, na het laten bezinken van deze uitslag, haast
ongemakkelijk om de e-mail van vorige week. Maar ik heb een bijzondere week
achter de rug waarin ik me goed heb gerealiseerd hoe kwetsbaar het leven is. En
hoe zorgvuldig en zuinig ik/we ermee om moet/-en gaan.
Kok
en ik hebben een fijn weekend in Italië gehad en na de scan van maandagmorgen
zijn we per trein naar Winsum gereden. Daar zijn we aan de 1e etappe
van het Pieterpad begonnen (iets wat we al heel lang samen wilden ondernemen,
maar waar ‘t nooit van kwam) – 11 km gewandeld naar Pieterburen. Stortbuien en
harde windvlagen getrotseerd met de logeerbepakking voor 2 nachten in de
rugzakken – en waren ontzettend blij met een douche, maaltijd en bed in ‘n
hotel in Pieterburen (voor de kenners: de 1e etappe gelijk maar
andersom gelopen omdat we bijna een uur op de bus moesten wachten ;-)).
Dinsdag
hebben we de 2e etappe, 19 km gewandeld van Winsum naar Groningen,
onder schitterende Hollandse luchten en door het prachtige vlakke Groningse
land! We vonden het zo leuk om te doen dat we morgen, omdat Kok toch nog
vakantie heeft, opnieuw richting Groningen vertrekken en de 3e
etappe starten van Groningen naar Zuidlaren. We zien wel hoe ver we dan weer
komen.
Dokter
Kruit was lichtelijk verbaasd toen ik vertelde dat we een weekend in Italië waren geweest en na
de CT-scan 2 etappes van het Pieterpad hadden gelopen. Hij vroeg het nog eens
voor de zekerheid: het Pieterpad? Maar dan toch niet helemaal? Nee, da’s
onmogelijk in een week tijd. Achteraf hebben we onszelf er ook over verbaasd
dat het zo goed ging. En ga ik er nu maar flink aan werken om in m’n hoofd wat
minder bezig te zijn met m’n lijf… ’t Zit blijkbaar toch behoorlijk tussen m’n
oren, die dreigende Melanoom uitzaaiingen. ‘t Wordt me nu door m’n
gezinsgenoten ook (plagend) verweten! “Aansteller” en “de volgende keer komen
we niet weer allemaal opdraven”. En ze verdenken me van aandachttrekkerij… Tja…
‘k Weet eigenlijk niet wat ik er op moet zeggen, maar ik kan alleen maar
dankbaarheid voelen voor de feiten zoals ze zich voordoen. Een paar millimeters
verschil in de enkele aanwezige tumoren, die we wel in de gaten moeten houden,
volgens Kruit. Maar geen reden tot ongerustheid! Dus….
“Dan merk je iets van
zijn Geest…”
‘n
Lieve groet van Marieke
Geen opmerkingen:
Een reactie posten