Even
een kleine update – ’t is anders een beetje teveel van het goede om iedereen
apart te mailen of te bellen. ‘k Ben ‘gezegend’ met ontzettend veel
belangstellende familieleden en vriend(inn)en! Bedankt voor jullie sms’jes,
kaartjes, e-cards, mailtjes en/of telefoontjes!
Na
een regenachtige, verder heerlijke, maar wel vermoeiende, 24 uur in Breda en
het vieren van Mariëlle’s 27ste verjaardag (zo oud? “Je bent pas oud
als je gaat liegen over je leeftijd” waren de wijze woorden van Ralph
Verstralen door de telefoon) was het tijd voor deel 2 van de behandeling van
deze 48-jarige.
Vanmiddag
was het allemaal heel snel ‘gepiept’ in de DdH Kliniek. Ik had om 10 voor 3 de
afspraak - we waren er zo’n 15 minuten te vroeg (zoals altijd! “Familie van pa
Van der Schans” zeggen we dan hier). ‘k Was supersnel aan de beurt (ze werken
er op volgorde van binnenkomst – geweldig systeem) en uiteindelijk liepen we
dus om 10 voor 3 de deur al weer uit.
De
twee medewerkers hebben me de eerste minuten goed op de betreffende bank gelegd
(alle lijnen moeten kloppen met de aangebrachte tatoeagepuntjes), daarna lieten
ze me ruim een minuut helemaal alleen…. kwamen even terug om het apparaat te
draaien en verdwenen weer ruim een minuut. ’t Apparaat zoemde wat, ik probeerde
nieuwsgierig iets van een straal of meerdere stralen te ontdekken – maar niets!
En daarna was het dus klaar. Het stil liggen is het moeilijkste van de hele
behandeling. Je moet het maar eens proberen nadat ze je op de millimeter
nauwkeurig hebben gepositioneerd – ‘k durfde haast geen adem te halen, terwijl
m’n hart bijna uit m’n borstkast bonkte. Zenuwachtig was ik echt niet, hoor.
Maar het idee dat de stralen ‘er’ naast hun werk doen, moest ik uit m’n hoofd zetten
tijdens dat stil liggen. ’t Plan is dat ik iedere keer van voren en van
achteren word bestraald en het duurt dus alles bij elkaar minder tijd dan het
naar Rotterdam rijden. Ook dat wil ik vanaf heden proberen gewoon zelf te gaan
doen. Er is al vanaf veel kanten aangeboden me te rijden, maar ik vind het zelf
héérlijk om weer in m’n Alfa te rijden, een lekker muziekje onderweg en wat te
lezen bij me om eventuele wachttijd te vullen. ‘k Denk wel dat ik aan het eind
van de periode van 4 weken misschien wat problemen met ‘t sturen zou kunnen
krijgen en er dan erg blij mee zal zijn als ik een chauffeur heb. Dus ‘k heb
aan Kok moeten beloven dat ik er dan ook echt om zal vragen.
Morgen
staat er nog een afspraak bij de fysiotherapeut van de DdH gepland om m’n arm
op te meten – dit i.v.m. de mogelijkheid dat ik door de bestralingen een
lymfeoedeem arm kan krijgen. En daarna iedere dag dus een sessie bij de Dione
(de naam van het bestralingsapparaat).
En
of ik er nu dus ‘stralender’ uit zie, mogen jullie zelf beoordelen als jullie
me zien! Gelukkig tot nu toe nog niets te merken of te voelen van bijwerkingen
– maar dat kan natuurlijk iedere dag veranderen. We zullen zien! Nog 19 stuks –
95% te gaan! De kop is er af!
Groeten
uit ’n grijs en rustig Krimpen aan de Lek.
Marieke
