Hier volgt voor jullie allen even
een update wat mijn gezondheid betreft. ’t Is niet zulk leuk nieuws, maar keus
heb ik niet, en om jullie allemaal te bellen, daar heb ik even geen zin in.
Ik ben de afgelopen week enkele van
jullie tegengekomen die naar m’n gezondheid vroegen en daar moest ik tegen
vertellen dat ik sinds vorige week maandag een bultje gevoeld heb in m’n halsgebied.
En daar is dus vorige week vrijdag in de DdH Kliniek een punctie van genomen
waar ik vanmiddag telefonisch uitslag van heb gekregen.
Ik had nog even hoop dat het bultje
een voorbode was van de wondroos, die zich afgelopen zondag heeft doen gelden,
met koorts en verdikking van het lymfeoedeem gebied rond m’n linkeroksel. Maar
volgens de oncologisch-chirurg, die ik vanmiddag sprak, verwonderde hem dat
niets. Meestal is het bij een melanoomuitzaaiing eerst de wondroos en daarna
bultjes. En bij mij was het dus andersom: eerst een bultje en daarna pas
wondroos. Die wondroos wordt sinds zondagavond met penicilline doeltreffend
bestreden. Ik heb gelukkig geen koorts meer en voel me al weer een aardige
‘piet’. Maar nu moet ik toch weer even m’n houding bepalen ten aanzien van dit
nieuws. Lastig hoor! Het melanoom is niet onder controle (woorden van de arts)
– het is een kwaadaardig tumor(tje).
Van dr. Van Geel moet ik mezelf goed
in de gaten houden op het ontstaan van meerdere bultjes of onduidelijke plekken
die op meer uitzaaiingen wijzen. Fijn! En er is bij hem een afspraak gemaakt
over 3 weken op vrijdag 14 oktober. Dan kijken we verder what-to-do. Als er
binnen korte tijd op meerder plaatsen in m’n lichaam uitzaaiingen opdoen, is
m’n toekomst anders, dan dat het hierbij blijft.
En dan nu dus verder herstellen van
de wondroos infectie en hopen dat ik me zo goed blijf voelen als ik nu doe. Als
‘k m’n agenda bekijk voor de a.s. dagen/weken – ben ik van plan die gewoon in
tact te houden. Waarom alles afzeggen?
M’n toekomstperspectief is weer in
een wat ander daglicht komen te staan. Ik begon mezelf de laatste tijd alweer
wat gedachten toe te staan over 2012, maar die schrap ik maar weer even. We
leven nu en wat komt, zien we vanzelf. Angstgevoelens en me zorgen maken voor
die toekomst helpen me beslist niet. Dus dat probeer ik te vermijden.
Lieve mensen, ik wilde jullie niet
laten schrikken, had dit ook liever niet willen mailen, maar ja. Wederom: geen
keus! ‘k Zou verder af willen sluiten met een mooie tekst of spreuk, maar heb
die op dit moment even niet voorhanden – ben enigszins geblokkeerd - maar dat
komt hopelijk wel weer. Ik hoop jullie allemaal gauw te zien, of te lezen per
mail, of te spreken per telefoon. Kijk maar - ik ben aanspreekbaar, ha, ha!
Marieke
