Een
aantal van jullie heb ik afgelopen dagen al gesproken, maar nog niet iedereen,
dus bij deze een mailtje om even wat te vertellen. ’t Is vooralsnog niet van
dat goede nieuws, maar ja, soms heb je geen keus hè? Ons leventje is afgelopen
dagen behoorlijk op z’n kop gezet.
Een
paar weken geleden ben ik via de huisarts (met wat ‘vage’ klachten en
ongerustheden) weer bij de arts (van 5 jaar geleden) in de Daniel de
Hoedkliniek terecht gekomen omdat ik onder m’n linkeroksel een plekje voelde
die er niet hoorde te zitten. De arts dacht dat het een paar opgezette
kliertjes waren en heeft voor m’n geruststelling een afspraak voor een echo
laten maken (gistermiddag). Nu is vorige week en vooral afgelopen zondag de
bult behoorlijk gegroeid, pijnlijk geworden en ik ben er ook wat koortsig van,
en na een doorwaakte zondag-op-maandagnacht ben ik maandagmorgen om half 9 bij
de huisarts op bezoek geweest omdat ik dacht/hoopte dat het een ontsteking of
abces zou zijn – gezien de snelheid van groeien en de koorts. Maar de huisarts
zag er geen ontsteking o.i.d. in (dus helaas geen antibiotica-aatje) en verwees
me naar m’n arts in de DdH. Daar kon ik gelukkig met spoed dinsdagmorgen
terecht. Die schrok best – had me 2 weken ervoor gezien - en heeft gelijk een
punctie genomen (er zat helaas geen vocht in maar wel weefsel) en daar hoop ik
morgenochtend uitslag van te krijgen. Hij zei me er rekening mee te houden dat
de kanker teruggekomen kan zijn. Tja, daar was ik stiekem al bang voor. Op dit
moment ben ik door de pijnstillers redelijk fit, maar lig tussendoor even op de
bank of bed om bij te tanken. Ik hoop dat er z.s.m. wat uit komt waarna een
behandeling zal volgen. Ik weet nog niet wat het is, maar houd rekening met een
vorm van lymfeklierkanker, want dat schijnt ook als symptoom flauwvallen te
hebben. En dinsdagmorgen ben ik onder de douche niet goed geworden en gevallen,
waar ik niets meer van weet, en ik kwam bij, kletsnat op de vloer in een
verfrommeld douchegordijn met wat bloed om me heen en de douche nog stromend.
Rare gewaarwording. De wond bleek op m’n kin te zitten, heb waarschijnlijk best
een rare smakker gemaakt want ‘k heb ook wat beurse en blauwe plekken (dat
jullie niet denken dat Kok me slaat ;-)).
Dus
je snapt na dit niet zo leuke verhaaltje, dat ik blij was dat de 3 meiden,
Mariëlle, Linda en Nathalie gisteravond met hun vrienden kwamen mee-eten. En
dat gaf me weer veel moed om ervoor te gaan. Geen idee wat de behandeling wordt
– daar hoop ik morgenochtend meer van te horen. En ’t kan natuurlijk allemaal
nog meevallen, maar dan horen jullie het gelijk!
Ik
heb hierin als grote voorbeeld de manier hoe Annemarie met haar ziekte is om
gegaan, en ben haar daar erg dankbaar voor. Wat zij kan, moet bij mij toch ook
kunnen?!
Groetjes
allemaal!
Marieke
(en natuurlijk ook Kok)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten